{"id":6122,"date":"2012-11-05T19:57:38","date_gmt":"2012-11-06T00:57:38","guid":{"rendered":"http:\/\/cscircles.cemc.uwaterloo.ca\/?page_id=6122"},"modified":"2019-03-04T10:52:24","modified_gmt":"2019-03-04T15:52:24","slug":"10-def-nl","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/cscircles.cemc.uwaterloo.ca\/dev\/10-def-nl\/","title":{"rendered":"10: Functies"},"content":{"rendered":"

In deze les laten we je het belangrijkste idee van programmeren zien: je eigen functies defini\u00ebren! Functies zorgen ervoor dat je programma korter wordt, beter gestructureerd, en in onderdelen herbruikbaar. In latere lessen zullen we andere voordelen zien zoals recursie<\/em>.<\/p>\n

Een functie defini\u00ebren<\/h1>\n

We beginnen met een voorbeeld. Ken je de functie abs<\/code> nog? Ze neemt \u00e9\u00e9n argument (een getal x<\/em>), en ze geeft als resultaat de absolute waarde van x<\/em> terug\u00a0(m.a.w.\u00a0x<\/em> wanneer x <\/em>\u2265 0, en -x<\/em> wanneer x<\/em> < 0). Kijk hoe we deze functie in Python defini\u00ebren:<\/p>\n

def abs(x): \u00a0 \u00a0 # definieer een functie met als naam 'abs' die \u00e9\u00e9n parameter heeft namelijk 'x'\r\n \u00a0if x >= 0: \u00a0 \u00a0# het lichaam van de functie start hier\r\n    return x\r\n \u00a0else:\r\n \u00a0 \u00a0return -x \u00a0 # het lichaam van de functie stopt hier<\/pre>(Klik hier<\/a> om deze code in de console te testen.)<\/p>\n
De twee delen van een functiedefinitie<\/h2>\n
In de eerste regel van een functiedefinitie staan de naam<\/em> van de functie en haar\u00a0parameters<\/em>. De regel is van de vorm<\/p>\n
def \u00abfunctie-naam\u00bb(\u00abparameterlijst\u00bb):<\/code><\/p>\n
In het voorbeeld hierboven is\u00a0abs<\/code> de naam van de functie en bestaat de parameterlijst uit \u00e9\u00e9n element, namelijk x<\/code>. Het wordt een parameterlijst<\/em> genoemd omdat het meerdere parameters kunnen zijn, zoals\u00a0 x, y, z<\/code>; het is ook mogelijk om 0 parameters te hebben, met andere woorden een lege lijst. Bij een oproep van een functie moet je precies zoveel argumenten opgeven als de functie parameters heeft, dus voor elke parameter van de functie \u00e9\u00e9n argument. Bij een oproep abs(5)<\/code> van de hierboven gedefinieerde functie abs<\/code> zeggen we dan ook dat 5 het argument<\/em> is voor de parameter<\/em> x<\/code>.<\/p>\n
Alles na de eerste regel van de definitie van een functie is het lichaam<\/em> van de functie. Het lichaam is een ingesprongen blok met opdrachten. Wanneer de functie wordt aangeroepen, wordt het lichaam uitgevoerd, waarbij elke parameter de waarde krijgt van het overeenkomstige argument van de functie-oproep. Wanneer we tenslotte de volgende regel in het lichaam van de functie bereiken:<\/p>\n
return \u00abwaarde\u00bb<\/code><\/p>\n
stopt de functie en geeft \u00abwaarde\u00bb<\/code> als resultaatwaarde terug. <\/strong>Zoals het abs<\/code>-voorbeeld laat zien kan het lichaam meerdere return<\/code>-opdrachten bevatten; alleen de eerste heeft echter effect omdat daarna de functie stopt.<\/p>\n
Voorbeeld: Definitie en aanroep van een functie<\/h2>\n
Het volgende programma bevat een definitie van een functie en enkele andere opdrachten die worden uitgevoerd nadat de functie is gedefinieerd.<\/p>\n
\n
\n
Example<\/span><\/div>Kwadraat-functie